
با تشکر از خانم آزاده قهرمان فرزند مرحوم هاشم قهرمان به خاطر ارسال عکس

درون خانهی من
دو تا پرندهی کوچک
دو مرغ در قفسند
همیشه بال و پری میزنند و تنهایند
همیشه همنفسند
پرنده را گفتم:
بخوان! همیشه بخوان! تا بهار راهی نیست
پرنده دانهی اشکی فشاند و با من گفت:
من از رسیدن فصل بهار محزونم
تو خوب میدانی
قفس برای من و ما همیشه زندان است
کانال تلگرامی انجمن شعر قطب
https://t.me/anjomanghotb
برچسب:
نویسنده: محمد محمودی